Ağlasada gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını.
Kaç kere sürükledi gururumu ölüme
Fırtınalar yaratan benim coşkun gönlüme.
Cevapları öyle heycansız ki onun,
Kaç kere iman ettim, hiçliğine ruhunun.
Kaç kere hissettim ki, yine bu gece gibi
Güzelliğin önünde, dolup, çarpmalı kalbi
Ne mehtabın aksine yelken açan bir sandal
Ne de ayaklarında kırılan ince bir dal
Onun taştan kalbini sevdaya koşturmuyor.
Bir çiçeğin önünde bir dakkika durmuyor...

Dönüyoruz yine biz uzun bir gezintiden
Gönlümün elemini döküyorken ona ben
O bana kendisini gülerek naklediyor
diyor.
Ya bu kadın delidir, yahut ben çıldırmışım
Ben ki.bir çok kereler kırılmışım, kırmışım
Ömrümde duymamıştım böyle derin bir acı
Birden onun yüzüne haykırma ihtiyacı
İçimde alev alev tutuştu yangın gibi
Bir dakika kendimin olamadım sahibi
Hiç olmazsa öcümü böyle alırım dedim
Yolda mağrur duran gölgesini çiğnedim.

Nazım Hikmet RAN

Hicran destanını kendinden oku,
Mecnundan duyupta rivayet etme,
Aşkın leylâsını gördünse söyle,
Söz temsili bulup hikâyet etme,

Yüz bin leylâ doğar âlemde her gün,
Senin aradığın zevk, safa, düğün.
Tutacağın işi önden düşün;
Daha ilk adımda nedamet etme.

Sevdanın önünde pek güvenilmez,
Tutuşursan eğer kolay sönülmez.
Bu yolun hükmüdür geri dönülmez,
Canına kıymazsan seyahat etme.

İyi bak kabına olmasın delik,
Boşuna taşırsın gider gündelik.
Ânında ölmedi, ettiğin iyilik,
Alem duysun diye inat etme.

Kâbe’den maksadın varmaktır yara,
Kör gibi tapınma, kuru duvara,
Hızırı istersen kendinde ara,
Bulamadım gibi rezalet etme!

Muhabbet herkesin aklını çelmez,
Gönül viranesi kolay düzelmez,
Alemden çekinme bir zarar gelmez,
Sen kendi kendine hiyanet etme.

Sen, şatır gönlüne hicran dolmasın,
Gençliğin gülseni gamla solmasın,
“Neyzen” gibi aklın yarda olmasın,
Özründen çok büyük kabahat etme!


Neyzen TEVFİK

   Çok güzel bir parça.. Paylaşmak istedim sizlerle..                 

Bütün bu sürekli arayışlar neden bilir misin
Neden bu durup isyan etmeler Allaha
Bu aldanmalar, yıkılmalar, bu sonsuz çalkanış
Hep sana yaklaşmak için, biraz daha biraz daha
Seni bulmak yılgın, yıkık gecelerden sonra
Sana çıkmak merdivenlerden nefes nefes
Belki ben yalnız senin güzelliğinde çirkinim
Hiç solmasa güzelliğin, böyle hiç bitmese
Yanmak var sana yaklaştıkça biliyorum
Yok olmak var, kahrolmak var, kul olmak var
Öyle bakma gözlerime bakma artık oluyorum

Yasamanın ta kendisi oysa bu ölmek değil
Gözlerim gözlerinden başkasını unuttu
Sen yoksan o yokluktur, senden öncesi yoktu.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Kağıt gemilerle açıldık sevda denizine,
Umut doluydu yüreğimizdeki çocuk.
Düştük çıkarsız yürekler peşine,
Koca bir sevdaya doğru, bu son yolculuk

Bilal TOY

Gerçek Bir Hikaye...

Japonya'da bir adam,

Evini yeniletmek icin duvarları kırmış. "Japon evlerinde tahta duvarların
arasinda genelde bos bir alan olurmus." Adam duvarları indirirken, duvarın
dıs kısmında bacaklarından birisine cakılmıs bir civi
yuzunden, duvar aralıgında sıkısıp kalmıs bir kertenkeleyi farketmiş.
Bunu gorunce hayvana aciyan adam, aynı zamanda durumu cok da
merak etmiş. Hayvanın ayağına cakılan çiviyi inceleyince, evin 10 yıl
once ilk inşa edildiginde cakıldıgını farketmiş. Peki  acaba ne oldu?
kertenkele bu pozisyonda 10 yıl dayanmış! Duvarın karanlık bir
bölmesinde hareket etmeden 10 yıl! Bu imkansız ve insanın zihnini cok
zorlayan bir durum. Bu kertenkelenin, ayagı civilendiğinden bu yana nasıl
10 yıl tek bir adım bile atmadan hayatta kaldıgını cok merak etmis adam.

Bunun uzerine isi gücü bırakmıs, kertenkeleyi
izlemeye baslams; ne yapıyor, neyle ve nasıl besleniyor diye.
Sonradan, nereden geldigini anlamadıgı bir baska kertenkele daha
ortaya cıkmıs. Hem de agzında yiyecekle. Adam donakalmıs ve cok
etkilenmis. 10 yil boyunca bir kertenkelenin,  duvarda ayagında
civi ile sıkısıp kalmıs bir başka kertenkeleyi beslemesi!
Boylesine bir sevgi, boylesine guzel bir sevgi! Ve bu sevgi bu kadar 
küçük  bir varlıkta can buluyor.
Sevgi neler yapabilir? Inanılmaz şeyler yapabilir! Sevgi mucizeler
yaratabilir! Sadece düşünün; bir kertenkele yorulmadan, usanmadan bir
baska kertenkeleyi 10 uzun yıl boyunca besliyor...Partnerinden umudu
kesmeden... 

Kertenkele gibi küçücük bir varlık bu kadar sevebilirse...
Sadece bir düşünün, biz çabaladıgımızda ne kadar sevebiliriz...

Ceviri: Lale Külahlı

Bir gün gelir de unuturmuş insan En sevdiği hatıraları bile Bari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zaman Beni unutma Çünkü ben her gece o saatlerde Seni yaşar ve seni düşünürüm Hayal içinde perişan yürürüm Sen de karanlığın sustuğu yerde Beni unutma O saatlerde serpilir gülüşün Bir avuç su gibi içime, ey yar Senin de başında o çılgın rüzgar Deli esiverirse bir gün Beni unutma Ben ayağımda çarık, elimde asa Senin için su yollara düşmüşüm Senelerce sonra sana dönüşüm Bir mahşer gününe de rastlasa Beni unutma Hala duruyorsa yeşil elbisen Onu bir gün benim için giy Saksıdaki pembe karanfilde çiğ Ve bahçende yorgun bir kuş görürsen Beni unutma Büyük acılara tutuştuğum gün Çok uzaklarda da olsan yine gel Bu ölürcesine sevdiğine gel Ne olur Tanrıya kavuştuğum gün Beni unutma

.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?

Victor Hugo